همزمان واسه وبلاگ دوستم اهنگ میذاشتم که بعضی از تنظیماتش اومده رو وب خودم....
اسمش...آهنگش....اخرین پستش...نوشته های کنارش و...
احتمالا واسه همون ویروس جونی هست که دیشب به این کامی تشریف فرما شدن...
نمیدونم...فعلا.
مرا به خاطر بسپار
در لحظه هايي سپيد
كه پرندگان مي خوانند
در شكفتن شكوفه هاي بادام
در تابستان و
عطر نارنج هاي بعد از ظهر
مرا به خاطر بسپار
در بي قراري نسيم پاييز
و ابرهاي بي باران
مرا به خاطر بسپار
در رقص برگها در باد
در ناله هاي پرندگان زخمي
مرا به خاطر بسپار
در لحظه هاي سرد يلدا
و آواز چكاوك و سينه سرخ ها
مرا به خاطر بسپار
در آخرين شب هاي زمستاني
وقتي پرستوها باز مي گردند.
تولدت مبارك
و ما اصابكم من مصيبه فبما كسبت ايديكم و يعفوا عن كثير
هر مصيبتي به شما رسد به سبب دستاورد خود شماست و "خدا"بسياري را نير عفو كند.
خب من به يه بازي دعوت شدم از طرف ایشون....
چقدرم درد سر داره اين بازي...بايد كل آرزوهاتو تو ذهنت مرور كني....
بعد ببيني كدومش يا كدوماش محالن....
براي من كه ييهويي عوض شدم هيچ چيزي رو توي گذشتم جا نذاشتم كه حالا آرزوشو داشته باشم...
واسه الانمم همه چي رديفه....هر چي ميخوام دارم....يه چيزايي رو هم شايد چون مطمئن بودم كه نميتونم به دس بيارم اصلا بهش فك نكردم و ديگه از محدوده آرزوهام خارج شدن... گاهي تو روياهام يه يادي ازشون ميكنم....واسه آينده نه چندان دورم كلي آرزو دارم كه اونا هم شكر خدا هيچ كدومشون محال نيستن....فقط كافيه من يه ذره تنبلي رو بذارم كنار و....وگرنه خدا هيچ نعمتي رو ازم دريغ نكرده و.....
البته يه چند تا (چيز) محال تو ذهنم هست ولي مطمئن نيستم آرزوم باشه....يكيش اينه كه دوران دبيرستانمو فوق العاده دوس دارم....دوران بچگيمو هم خيلي خيلي دوس دارم....ولي زندگي الانم رو اينقدر دوس دارم كه آرزو نميكنم كاش برگردم به اون دوران....
پس با اين حساب من آرزوي محالي ندارم.....مزيت اين بازي واسه من اين بود كه يكبار ديگه فهميدم كه خيلي خيلي خيلي خوشبختم....
من بهترين دوستم مهرنازرو به اين بازي دعوت ميكنم...
باور کن خودمم نمیدونم چرا اینجوری شد...
ولی خوشحالم که اینجوری شد...خیلی خوشحالم(کور شود هر انکه نتوان دید)
